Έναυσμα για σκέψη

         Τρελό μου διαμάντι,     Υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα άραγε απ' το να είμαστε καλά με τον εαυτό μας;; Να είμαστε υπερήφανοι με τις επιλογές μας και να τις υποστηρίζουμε ως το τέλος.     Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο να ξέρεις απ' την αρχή αν κάτι θα κάτσει ή όχι. Αν κάτι που επιλέγεις είναι σωστό ή όχι. Όμως έχεις τα κότσια να το υποστηρίξεις;;     Κι ας είναι λάθος. Τι να λέει αυτό. Κάποτε το αγάπησες. Κάποτε ήσουν έτοιμος να δώσεις τα πάντα γι' αυτό. Με ποια πρόφαση τώρα θα κάνεις τα στραβά μάτια και θα το αφήσεις στην τύχη του;; Κι ας σε πρόδωσε. Κι ας σε λεηλάτησε. Εκείνο έχασε.     Γιατί ό,τι αγάπησες και σε πρόδωσε δεν ήταν λάθος. Ήταν αχάριστο.     Έτσι δεν είναι ρε συ, διαμαντάκι;; Περιμένουν οι άνθρωποι όταν παραδέχεσαι το λάθος που έκανες, να κλείνεσαι στον εαυτό σου και να τα παρατάς. Όμως γελιούνται. Δεν παραιτούμαστε έτσι εύκολα απ' τη ζωή. Κι αν βλέπουμε έστω λίγο φως στ...

    Λοιπόν, όταν βλέπω τους ανθρώπους σ' αυτόν τον κόσμο να πηγαίνουν μπροστά, παίρνω τη δύναμη να πηγαίνω κι εγώ και να συνεχίζω αυτό το δύσκολο μονοπάτι της ζωής. Ναι, όταν έχεις κατανοήσει ότι θες να ζεις ελεύθερος, τότε η ζωή σου είναι δύσκολη. Όταν έχεις συνηθίσει να είσαι υποχείριο και σκλάβος, τίποτα δεν είναι δύσκολο γιατί έχεις συνηθίσει να ζεις στις πλάτες άλλων.     Όμως θα επανέλθω στο θέμα, γιατί το είδα σήμερα ξανά να ξετυλίγεται μπροστά μου και ένιωσα περηφάνια, το λιγότερο. Πολύτεκνη μητέρα που έχει χάσει πρόσφατα τον άντρα της, με τα παιδιά της στο σούπερ μάρκετ να ψωνίζει. Ντυμένοι όλοι στα μαύρα. Με μια λύπη ζωγραφισμένη στα μάτια, στο σώμα, στις κινήσεις τους. Όμως ψώνιζαν. Αποφάσισαν ότι δε θα μείνουν άλλο στο σπίτι να τα κρατάνε μέσα τους. Αποφάσισαν να συνεχίζουν τη ζωή τους. Χωρίς να περιμένουν τίποτα από κανέναν. Χωρίς εκείνον δυστυχώς. Και θα τον θυμούνται. Ναι, θα τον θυμούνται με πόνο για όλα εκείνα που δεν πρόλαβαν να κάνου...

    Τρελό μου διαμάντι,     Πάνε σχεδόν δυο μήνες κι ακόμα δεν την ξεχάσαμε. Εκείνη έχει φύγει από κοντά μας πια, αλλά η καρδιά μας δεν μπορεί να τη διώξει από μέσα της.     Πολλά ακούστηκαν και πολλά ειπώθηκαν για 'κεινη. Από άσχετους. Από ανίκανους να την πιάσουν στο στόμα τους. Από ανθρωπάρια που ποτέ τους δεν έμαθαν ν' αγαπούν και να παλεύουν. Όλοι εκείνοι που την πολέμησαν όταν ζούσε, την πολέμησαν και στο θάνατο. Στο θάνατο, βέβαια, με το κεφάλι λίγο πιο χαμηλά, αλλά την πολέμησαν.     Κάθε θάνατος συνεπάγεται μια απώλεια, και το χρώμα της απώλειας είναι μαύρο. Ο δικός της θάνατος, όμως, διαμαντάκι μου, είχε ένα φως, πιο έντονο απ' το φως το δικό μας που είμαστε ζωντανοί. Ένα φως που με το που έπεσε πάνω μου, φώτισε και το τελευταίο κύτταρο που κρυβόταν στο σώμα μου σαν κάτι να φοβόταν. Εισήλθε στο κυτταρόπλασμά μου και το υπέταξε, το διέλυσε.     Ο θάνατός της, δεν ήταν το έναυσμα για να σκεφτούμε, όπως συνη...

    Τα pokemon τα πρωτογνώρισα κάπου στο νήπιο. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν και το καλύτερό μου, και φυσικά δεν τα συγκρίνω με το Μαρσουπιλαμί, που κυριολεκτικά το είχα λατρέψει. Ωστόσο, ήταν ένας πρόχειρος τρόπος για να με ξεγελάσει η μάνα μου και να πάω στο νήπιαγωγείο.     Εκτός απ' το παιδικό που προέβαλλε η τηλεόραση τότε, και συγκεκριμένα το κανάλι STAR αν θυμάμαι καλά, κυκλοφορούσαν διάφορα άλλα αντικείμενα που είχαν να κάνουν με τα pokemon. Τέτοια ήταν διάφορες κάρτες, μπάλες, μπλουζάκια, και άλλα. Μάλιστα, είχα ένα καπέλο που υποτίθεται πως όταν το κεφάλι του Πίκατσου. Σ' αυτό το πλαίσιο καταλαβαίνετε πως ήταν ένα διαδεδομένο παιχνίδι για τη γενιά μου.     Πρόσφατα όμως, το παιχνίδι αυτό πήρε μια ακόμα διάσταση, η οποία δε σας κρύβω ότι με ανησυχεί λίγο. Κάποια κινητά   έχουν μια εφαρμογή που υποστηρίζει το παιχνίδι που λέγεται Pokemon Go και σίγουρα το έχετε ακούσει. Οι χρήστες υποτίθεται ότι είναι εκπαιδευτές pokemon και τα αναζητού...

    Τρελό μου διαμάντι,     Σου 'χα πει κάποια μέρα ότι θα 'θελα να σου γράψω κάτι αισιόδοξο. Κάτι για να αισθανθείς καλύτερα κι εσύ, και να μη νομίζεις ότι σ' έχω μόνο για να τα χώνω κάπου. Ε, λοιπόν σήμερα θ' ακούσεις κάτι πολύ αισιόδοξο απ' τα χείλη μου.     Τα τέρατα ξαναχτύπησαν, διαμαντάκι μου. Προχθές. Αυτή τη φορά στο Μόναχο. Κι όχι με την πρόφαση κάποιου θεού ή δαίμονα, αλλά με την ασθένεια της παράνοιας. Ένας ήταν για την ακρίβεια, παλληκαράκι δεκαοχτώ χρονών, ένα χρόνο πιο μικρός από μένα δηλαδή. Μπήκε σ' ένα εμπορικό κέντρο και μοίρασε απλόχερα το θάνατο, σε ανθρώπους που το μόνο που ήθελαν ήταν να ζήσουν. Ήθελαν μόνο να ζήσουν. Όπως εγώ. Που εκείνη την ώρα που κάποιοι γίνονταν θύματα ενός παρανοϊκού, εγώ ήμουν πολλά χιλιόμετρα μακριά και βυθιζόμουν στο στρώμα μου, που ήταν φουσκωμένο με ασφάλεια.     Όχι, δεν είμαι τρελή, διαμαντάκι μου. Όταν σου υποσχέθηκα ότι θα σου πω κάτι αισιόδοξο, το εννοούσα, και φυσικά δε λέ...

    Βγαίνοντας απ' την πόρτα του ιατρείου, λύγισε. Δεν άντεχε άλλο. Δεν άντεχε να σκέφτεται αυτά που έρχονται για 'κείνη. Διαγνώστηκε με καρκίνο κι όλα μαύρισαν πια. Ένιωθε το νήμα της ζωής της να τραβιέται βιαστικά. Και πώς ν' αντιστεκόταν σ' αυτή τη νέα πραγματικότητα...     Η οικογένεια ήταν απ' την αρχή εκεί. Έξω απ' την πόρτα την οδήγησε στο αυτοκίνητο για το σπίτι. Της κρατούσε το χέρι. Και οι φίλοι στέκονταν στο πλευρό της με όλη τους τη δύναμη. Της έκαναν πάρτυ γενεθλίων για να ξεχαστεί. Της έφεραν κι ένα κατοικίδιο για να περνάει την ώρα της και να αισθάνεται καλύτερα. Της έδωσαν την καρδιά τους απ' την πρώτη στιγμή σ' εκείνο το άθλιο προάυλιο της πρώτης Δημοτικού, και συνεχίζουν.     Κι έτσι, όπως καταλαβαίνετε, άρχισαν και οι πρώτες χημειοθεραπείες. Σ' εκείνο το φρικτό μέρος που της στέρησε τα μαλλιά της. Εκείνα τα καστανόχρυσα μαλλιά που κάλυπταν μέχρι και το μέσο της πλάτης της και ανέμιζαν ιδανικά όταν ο αέρας ζωντάνευ...

    Τρελό μου διαμάντι,     Ο Δημήτρης άξιζε να γίνει ποδοσφαιριστής, αλλά η ομάδα του προτίμησε το Χρήστο γιατί ο μπαμπάς του πλήρωνε καλύτερα. Η Αλεξάνδρα παράτησε το πιάνο, γιατί στο ωδείο που πήγαινε όλοι εκθείαζαν την Ελένη, επειδή τη θεωρούσαν ανερχόμενο ταλέντο. Κατά συνέπεια, αυτό το ταλέντο έπνιξε τα υπόλοιπα μη ταλέντα, που όμως ήθελαν κι αυτά να δοκιμάσουν την τύχη τους.     Όχι, αυτό δεν είναι παραλήρημα. Και μην πιστέψεις ότι όλα αυτά είναι αποτελέσματα μίσους. Απλά να, μερικές φορές κοιτώντας απ' το παράθυρο, βλέπω κάτι ανθρώπους-αγωνιστές που δεν παίρνουν αυτό που τους αξίζει, γιατί τους το πήρε κάποιος άλλος με μηδενικό κόπο.     Το ξέρουμε ότι γελάνε μαζί μας επειδή διαφέρουμε. Το ξέρουμε ότι μας θεωρούν γελοίους επειδή γνωρίζουμε πώς να κάνουμε τους άλλους ευτυχισμένους. Το ξέρουμε ότι μας περάσανε για μαλάκες μέχρι τη διπλή σπείρα του DNA μας όταν μπήκαμε στον κόπο να δώσουμε μια χείρα βοηθείας κάποτε. Και...