Έναυσμα για σκέψη

Της Σωτηρίας Νικολαΐδου     Ζούμε σε μια εποχή που οι ανθρώπινες σχέσεις είναι επιφανειακές. Ζούμε χωρίς συναισθήματα. Αυτή η σύγχρονη εποχή επέφερε απόσταση στις καρδιές των ανθρώπων. Η φιλία είναι ένα καυτό θέμα , είναι ένα από τα πιο ευαίσθητα θέματα που απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή. Αυτό, γιατί η φιλία είναι η δημιουργία δεσμού με τους άλλους ανθρώπους. Ο δεσμός αυτός σχεδόν ξεκινάει από τα πρώτα βήματα της ζωής μας.     Η φιλία είναι δεσμός που ο ένας εκτιμά τον χαρακτήρα του άλλου, δημιουργεί μια πρόθυμη, ειλικρινή και αμοιβαία αφοσίωση. Είναι βασισμένη στην αποδοχή και στην αναγνώριση. Είναι χρέος ενός φίλου να έρθε να σε διορθώσει και να σου πει την αλήθεια χωρίς να σου χαϊδέψει τα αυτιά, αψηφώντας το ρήγμα που μπορεί να δημιουργήσει στη σχέση σας, καθώς πολλές φιλίες έχουν χαλάσει κατ’ αυτόν τον τρόπο. Πρέπει να ξέρεις πως κάτω από τα αυστηρά του λόγια, πάντα κρύβεται μια μεγάλη τρυφερότητα και αγάπη. Για να διατηρηθεί μια φιλία πρέπει να παραμερίζου...

         Λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά την ανακοίνωση ότι στις 21 Ιουλίου 2017 η Σώτη Τριανταφύλλου θα καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου με την κατηγορία της υποκίνησης... ισλαμοφοβίας, και το γεγονός δεν μπορεί ακόμα να το συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Σύντομα, πρόκειται να δικαστεί μια Ελληνίδα συγγραφέας για το γεγονός ότι τόλμησε να εκφράσει δημόσια την άποψή της. Μεγάλο έγκλημα, πραγματικά! Παραπάνω ανάλυση δε χρειάζεται, καθώς το δικαστήριο θα γίνει σε δυόμιση μήνες και τότε θα αποφασιστεί αν ένας άνθρωπος μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα, μιας και, όπως φαίνεται, δεν είναι διασφαλισμένο και για όλους ευνόητο.     Ποια ήταν η αφορμή για όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου; Μια αναφορά της σε κάποια φράση του Μάρκο Πόλο, που είχε να κάνει με το ισλάμ. Η φράση υπάρχει αυτούσια στο διαδίκτυο, οπότε μπορείτε να ανατρέξετε και να τη δείτε.     Το ισλάμ είναι ένα θρήσκευμα, όπως χιλιάδες άλλα ανά τον κόσμο, και έχει κι αυτό τα δόγματ...

    Λίγες μόλις ώρες πριν την Ανάσταση, διάφορες σκέψεις πάνε κι έρχονται στο μυαλό μου γύρω απ' το θέμα του Θεού. Κι αυτό, διότι πολλοί άνθρωποι, λόγω των ημερών, δράττονται της ευκαιρίας ο καθένας τους να προβάλει τη δική του θεώρηση γύρω απ' το θέμα, άλλοτε με σεβασμό, και άλλοτε προκλητικά. Έτσι, λοιπόν, θέλοντας και μη, γεννιέται η ανάγκη να τοποθετηθώ κι εγώ, ώστε να σας αποκαλύψω πώς βλέπω το ζήτημα, μέσα απ' τα δικά μου μάτια.     Ας μπούμε στο παρασύνθημα, όμως. Υπάρχει Θεός, ή όχι;; Αν ρωτάτε εμένα, δεν ξέρω. Κανείς δεν ξέρει. Ακόμα κι εκείνοι που δηλώνουν πως υπάρχει Θεός, δεν το ξέρουν. Το πιστεύουν. Το ελπίζουν και το προσδοκούν, αλλά δεν το ξέρουν. Γνωρίζω κάτι μόνο όταν το έχω βιώσει και το έχω κάνει δικό μου. Αυτό στην περίπτωση του Θεού, δεν υπάρχει. Δεν υπάρχουν αποδείξεις για την ύπαρξή του, υπάρχει όμως η βαθιά πίστη στην καρδιά των πιστών, οι οποίοι μέσω αυτής πορεύονται, και μέσω αυτής προσπαθούν να μεταδώσουν στους υπόλοιπους ανθρώπου...

    Ο φετινός επιτάφιος ήταν με διαφορά ο καλύτερος. Γυναίκες κι άντρες στο χωριό, έφεραν όλοι τους από ένα λουλούδι για να τον διακοσμήσουν. Από το πρωί της μεγάλης Παρασκευής είχαν ξεκινήσει να δουλεύουν πυρετωδώς: σ' ένα μεγάλο ψάθινο πανέρι, συγκέντρωσαν ένα μεγάλο πλήθος από λουλούδια. Κόκκινα, λευκά, πορτοκαλί και κίτρινα τριαντάφυλλα, κατιφέδες, τουλίπες και ζουμπούλια, ήταν μερικά από τα λουλούδια που συγκέντρωσαν για το φετινό γεγονός. “Γιατί κάθε χρόνο πρέπει να το κάνουμε εμείς;; Λες και δεν έχουμε δουλειές να κάνουμε σπίτι μας!”, είπε η κυρά-Λένα, παίρνοντας ένα λευκό τριαντάφυλλο και τοποθετώντας το στον επιτάφιο με σχετική προσοχή. “Και ποιος περιμένεις να το κάνει για το χωριό μας, αν δεν το κάνουμε εμείς;;”, της απάντησε ο μπαρμπα-Παντελής, μυρίζοντας ένα κλαρί βασιλικού που κρατούσε στα χέρια του. “Το ανθοπωλείο τι κάνει;; Το ξέρεις ότι με περιμένουν ένα σωρό δουλειές στο σπίτι;; Έρχονται τα παιδιά απ' την Αθήνα αύριο και θα θέλουν φα...

    Αγαπημένες μου κυρίες,     Αν σήμερα, 8 Μαρτίου του 2017, δεχτήκατε σωρό από ευχές για χρόνια πολλά και χρόνια “θηλυκά”, -όπως άλλωστε συμβαίνει και κάθε 8 Μαρτίου της ζωής σας-, τότε βρίσκεστε στο σωστό πλανήτη. Είναι ο πλανήτης Γη, εμείς είμαστε άνθρωποι, και η 8η Μαρτίου είναι τόσο γιορτή, όσο είναι δημοκρατία αυτό που ζούμε σήμερα.     Ας το πάρουμε, όμως, λίγο από την αρχή. Τι έγινε κάποτε που ήταν 8 Μαρτίου και φτάσαμε να το γιορτάζουμε σήμερα;; Εκείνη την ημέρα, λοιπόν, το 1857 στη Νέα Υόρκη, οι εργάτριες των κλωστοϋφαντουργείων κατεβαίνουν σε διαδηλώσεις και απεργίες, απαιτώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Δούλευαν για δεκαέξι ώρες τη μέρα, με μισθούς πολύ μικρότερους σε σχέση με των ανδρών. Υπολογίστε, τώρα: δεκαέξι ώρες τη μέρα δουλειά, μαγείρεμα, καθαριότητα, φροντίδα των παιδιών, και αφαιρέστε τα από το εικοσιτετράωρο, να δείτε τι μένει. Πέρα απ' αυτήν την αδικία, όμως, είχαν να αντιμετωπίσουν και το ρατσισμό. Όχι μόνο α...

          “ Κόρη λεσβία ή αλκοολική;; Εσείς τι θα προτιμούσατε;;”. Αυτήν την ερώτηση διατύπωσε ένας ρεπόρτερ ένα ωραίο πρωί στους Έλληνες περαστικούς, και οι απαντήσεις που πήρε μας αφήνουν άναυδους. “Τίποτα απ' τα δύο”, απαντάει ένας πατέρας με αυστηρό ύφος. “Κι αν έπρεπε να διαλέξετε οπωσδήποτε;;”, επιμένει ο ρεπόρτερ. “Ε... αλκοολική καλύτερα”, του απάντησε τελικά ο πατέρας.     Κατ' αρχάς θα 'θελα να σας πω ότι κακώς απαντάτε σ' αυτές τις ερωτήσεις, γιατί δε σας πέφτει λόγος. Μην προετοιμάζεστε για κριτική, ή για αυστηρότατες εισηγήσεις του τύπου ''οι τελευταίες μελέτες λένε ότι'', γιατί το παιδί σας δεν πρόκειται να σας ρωτήσει ποτέ. Ούτε αν θα γίνει ομοφυλόφιλος, ούτε αν θα γίνει αλκοολικός, ούτε αν θα γίνει εκατομμυριούχος. Απλά τα πράγματα. Οπότε, αν καίγεστε τόσο πολύ, λύστε κανένα σταυρόλεξο για να περνάει η ώρα.     Τώρα. Δεν είμαι γονιός για να ξέρω τι αντίκτυπο έχει το ένα και τι το άλλο. Θα σας πω, όμως, τι ...

    Το να φανατίσεις έναν άνθρωπο σε καιρούς ρευστούς και χαλεπούς, δεν είναι κάτι δύσκολο. Όταν διακυβεύονται βασικές ανθρώπινες αξίες, όπως λ.χ. η εμπιστοσύνη και η αλληλεγγύη, δημιουργείται το καταλληλότερο κλίμα για να το κάνεις. Κι αν είσαι και “αλεπού” και ξέρεις να διαβάζεις καλά τα σημεία των καιρών, θα το κάνεις με πολύ μεγάλη επιτυχία.     Αυτή εδώ η χώρα που λέγεται Ελλάς τα γνωρίζει πολύ καλά όλα αυτά, γιατί έχει χρόνια ασθένεια στους απατεώνες. Πολλοί επιτήδειοι κατά καιρούς βγήκαν στους δρόμους της, στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα -και πού δε βγήκαν τέλος πάντων-, ο καθένας με την πραμάτεια του για να μας πείσουν για την ποιότητα του “προϊόντος” τους. “Έλα εδώ παιδί μου, τι φοβάσαι εσύ;; Τον καρκίνο;; Πάρε φραπελιά, πάρε πικραγγουριά, πάρε γάλα απ' τη συκιά που από κάτω είχε κατουρήσει ο Καραϊσκάκης”. “Εσύ, τι φοβάσαι;; Το Θεό;; Είμαι απ' το Αιγάλεω και μου γράφει στα στήθια μου μηνύματα η Παναγία, έλα να στα δείξω -τα μηνύματα να δει...